Dzisiaj jest Poniedziałek, 28 Września 2020 r.
język polski 

Miasto Braniewo

Okolice Braniewa

Zobacz także

Słynne postacie


Św. Andrzej Bobola

(1591 - 1657) - jezuita, jeden z głównych patronów Polski, gorliwy misjonarz i męczennik za wiarę, uczeń i wykładowca braniewskiego Collegium Hosianum.

Urodził się 30 listopada 1591 r. w Strachocinie koło Sanoka w rodzinie szlacheckiej herbu Leliwa. W latach 1606 - 1611, rozpoczął naukę w znakomitym kolegium jezuickim w Braniewie, gdzie istniał bardzo żywy był kult Matki Najświętszej. Po ukończeniu gimnazjum, w 1611 wstąpił do zakonu jezuitów i odbył nowicjat w Wilnie. W latach 1613 - 1616 oraz 1618 - 1622 odbył studia filozoficzne a następnie teologiczne na Uniwersytecie Wileńskim. Po ukończeniu studiów filozoficznych Bobolę skierowano ponownie do Braniewa - kolebki polskich Jezuitów, na praktykę wychowawczo - dydaktyczną. W roku, w którym opuszczał Hosianum kilkunastu uczniów tej szkoły poprosiło o przyjęcie do Towarzystwa i pięciu do innych zakonów.

W 1622 Andrzej Bobola przyjął święcenia kapłańskie. Służył jako kaznodzieja, spowiednik oraz wychowawca młodzieży w Wilnie, Płocku, Warszawie, Łomży i Pińsku. Podejmował szczególne wysiłki na rzecz pojednania prawosławnych z katolikami. Po złożeniu profesji zakonnej w 1630 roku, przez lata pracował w kolejnych placówkach. Był rektorem, kaznodzieją, spowiednikiem, prefektem młodzieży w Nieświeżu i misjonarzem. Obchodził wioski, chrzcił, błogosławił pary małżeńskie, godził zwaśnionych. Poprzez swą działalność zyskał przydomek „apostoła Pińszczyzny”, „duszochwata”, „łowcy dusz”. Jest znany jako autor słynnych Ślubów Lwowskich króla Jana Kazimierza z 1 kwietnia 1656 r., oddających Królestwo Polskie w opiekę Maryi.

Andrzej Bobola poniósł śmierć męczeńską z rąk Kozaków w Janowie Podlaskim w 1657 r. Jego ciało złożone w Pińsku pozostało przez kilkadziesiąt lat zapomniane. Przyszły święty przypomniał o swoim męczeństwie ukazując się w nocy z 16 na 17 kwietnia 1702 rektorowi kolegium jezuickiego  w Pińsku Marcinowi Godebskiemu. Nakazał mu odnalezienie swojego ciała w krypcie kolegium i przeniesienie go do nowej trumny. Gdy otworzono kryptę okazało się, że ciało Boboli jest nietknięte. Wieść o tym się rozeszła po ziemiach Królestwa. Zaczęły spływać informacje o łaskach otrzymanych za jego wstawiennictwem. W 1712 r. rozpoczął się pierwszy etap na drodze do beatyfikacji lecz przerwała go kasata zakonu jezuitów. Dopiero 30 października 1853 r. Pius IX ogłosił Andrzeja Bobolę  błogosławionym.

W roku 1922 władze radzieckie przewiozły ciało błogosławionego z Pińska do Moskwy by wystawić je jako ekspozycję w gmachu Wystawy Higienicznej Ludowego Komisariatu Zdrowia jako osobliwość medyczną. Walczące z „zabobonem” władze przeniosły jednak ciało Andrzeja do magazynu zaraz po tym jak  zaobserwowano, że wierni przychodzą do sali z ciałem błogosławionego by się modlić i oddać mu cześć.

Po pomocy jaką Polska udzieliła Rosji dotkniętej klęską głodu i interwencji Stolicy Apostolskiej ciało błogosławionego zostało przewiezione do Rzymu ale, zgodnie z warunkiem strony rosyjskiej, droga relikwii nie przebiegała przez Polskę.  Trafiły one do kościoła jezuitów Il Gesú w Rzymie podróżując przez Odessę, Konstantynopol i Brindisi

Andrzej Bobola został kanonizowany 17 kwietnia 1938 r., w Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, przez papieża Piusa XI (Achilles Ratti), który przed objęciem Stolicy Apostolskiej pełnił m.in. posługę nuncjusza apostolskiego w Polsce. Jako jedyny przedstawiciel obcego korpusu dyplomatycznego pozostał w 1920 r. w zagrożonej atakiem armii bolszewickiej Warszawie. Miał on w pamięci Polaków modlących się za wstawiennictwem bł. Andrzeja Boboli o ocalenie ojczyzny. Cud nad Wisłą 15 sierpnia 1920 roku miał miejsce w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny a zarazem w ostatni dzień nowenny do bł. Andrzeja Boboli, odprawianej w Warszawie.

W czerwcu 1938 r. nastąpiło uroczyste przewiezienie relikwii świętego z Rzymu do Polski. Ciało podróżowało przez Jugosławię, Węgry i Czechosłowację. A w drodze tłumy wiernych witały przyszłego Patrona Polski powracającego do niej specjalnym pociągiem. 11 czerwca ciało Boboli dotarło do Warszawy. Tam w srebrnej trumnie znajduje się po dziś dzień, przed ołtarzem głównym sanktuarium jego imienia przy ul. Rakowieckiej 61.

Andrzej Bobola, dekretem Stolicy Apostolskiej został ogłoszony głównym Patronem Polski dnia 16 maja 2002 roku.

Źródło:
http://bobola.info/parafia/patron
https://m.niedziela.pl/artykul/6266/nd/Sw-Andrzej-Bobola---Patronem-Polski
https://bobola.jezuici.pl/sw-andrzej-bobola-zyciorys/

 

Stanisław Hozjusz

(1504-1579) uważany za największego biskupa warmińskiego, a nawet całej pierwszej Rzeczypospolitej. Na to miano zasłużył swoimi wybitnymi osiągnięciami  i wysokim stopniem w hierarchii kościelnej. Jako pierwszy z biskupów warmińskich został kardynałem, pełnił funkcję legata papieskiego na soborze trydenckim i wielkiego penitencjarza w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Odegrał wybitną rolę w dziele ratowania i odnowy katolicyzmu w Polsce w dobie reformacji.
Sprowadził do Polski jezuitów, a w 1565 roku założył w Braniewie pierwsze kolegium jezuickie. Jeszcze w tym samym roku został wysunięty jako kandydat na papieża. Od 1569 roku przebywał w Rzymie.

Źródło: Poczet biskupów warmińskich, pod red. S. Achremczyka, OBN, Olsztyn 2008

 

Antonio Possevino

(właściwe nazwisko Possa, zwany też Possevinus, ur. w Mantui 12 VII 1533 - zm. 26 II 1611) - sekretarz zakonu jezuitów, legat papieski - człowiek uczony, sławny z pobożności i wymowy .... W maju 1578 przyjechał do Braniewa na polecenia papieża Grzegorza XIII, aby sprawdzić możliwości zorganizowania w Braniewie uczelni kształcącej misjonarzy dla krajów północnej Europy. W sierpniu 1580 kolejny raz odwiedził kolegium braniewskie. Przekazał wtedy dla szkolnej biblioteki kilkadziesiąt ksiąg ze zlikwidowanego kolegium jezuickiego w Gramunkeholm w Szwecji. W lutym 1582 ponownie zjawił się w Braniewie. Przebywał tu do października 1583. Czas ten spędził na pisaniu pracy broniącej kalendarz gregoriański, a także listów i rozpraw dla króla szwedzkiego i księcia Siedmiogrodu. Wiele energii poświęcił także organizowaniu Seminarium Papieskiego — ułożył jego statut. W 1585 wskazał na potrzebę uruchomienia drukarni obsługującej kolegium jezuickie w Braniewie. Plan zrealizowano już 4 lata później. W tym samym 1585 miał osiąść na stałe w Braniewie, na żądanie Habsburgów, którzy chcieli go odsunąć od polskiego dworu królewskiego. Jednak już w 1586 Possevino posłował od króla do papieża. Słynął jako doskonały mówca, uczony teolog, sprawny organizator i zręczny dyplomata. W czasie pobytu na Warmii b. interesował się śladami po M. Koperniku, nie krył swoich sympatii do teorii kopernikańskiej, co miało później pozytywny wpływ na poziom nauczania astronomii w kolegium braniewskim. Kilka książek autorstwa Possevina wydrukowano w braniewskiej drukarni pod koniec XVI wieku. W jednym ze swych dzieł zalecał polskim szkołom jezuickim, aby korzystały z prac rodzimych autorów - Kromera, Macieja z Miechowa, Nideckiego i in.. Wizerunek Possevina uwiecznił Jan Matejko na obrazie ,Batory pod Pskowem".

Opr. Piotr Gursztyn


Wilhelm Killing

(1847 - 1923) - jeden z największych XIX wiecznych matematyków, laureat nagrody Łobaczewskiego, autor m.in. „Analizy przestrzeni nieeuklidesowych”; profesor nadzwyczajny Liceum Hosianum, przez rok jego rektor, kilkuletni przewodniczący Rady Miasta oraz przewodniczący Rady Parafialnej Kościoła św. Katarzyny.

 

Konrad Zuse

(1910 - 1995) - niemiecki inżynier, powszechnie uznawany jako twórca pierwszego na świecie programowalnego komputera. Otrzymał wiele poważnych nagród i wyróżnień, m. in. osiem doktoratów honoris causa. Wzrastał w Braniewie, uczęszczał do humanistycznego Gimnazjum Hosianum.


Franz Josef Niedenzu

(1857 - 1937) – niemiecki botanik, współtwórca nomenklatury botanicznej (skrót w taksonomii od jego nazwiska: Nied.) W 1892 roku Niedenzu otrzymał stanowisko na wydziale matematyki i nauk przyrodniczych w Kolegium Jezuickim w Braniewie (Collegium Hosianum), późniejszej Akademii Państwowej. W 1893 Niedenzu założył w Braniewie ogród botaniczny i sprowadził do niego egzotyczną roślinność z Ameryki Południowej, w tym nieznane jeszcze w całych Prusach Wschodnich pomidory. Po II Wojnie Światowej w tym miejscu utworzono istniejący do dziś ogród zoologiczno-botaniczny.
Głównym obszarem pracy Franaza Josefa Niedenzu była systematyka roślin. W tej dziedzinie rozwijał pracę swojego nauczyciela Englera, który opracował system taksonomii roślin, (tzw. system Englera).Franz Niedenzu został w 1925 rektorem Akademii w Braniewie, w rok później, w 1926, przeszedł na emeryturę. Zmarł w Braniewie 30 września 1937 r. i tu został pochowany na cmentarzu św. Jana (Johannisfriedhof). Cmentarz, a z nim grób profesora, został zlikwidowany w latach 70. XX w.